Kafli 5. Kannan

5. kafli

Kannan

etta kvld fr hann t. egar hann var binn a vera a lengi a a fr a nlgast mintti, vissi g a eitthva vri a. g hringdi systur mna og sagi henni a g hldi a hann vri dottinn a. Hn sagi mr a vera rleg, etta vri sennilega vitleysa. g vissi samt a vegna standsins, vri ekki allt me felldu.

egar tminn lei enn frekar, var g farin a ttast. g hringdi vinkonu mna og hn sagi mr a ba og sj til. egar a fr a la fram yfir mintti var g orin svo stressu og g var a vonast eftir v a hann kmi ekkert essa ntt.

egar g var a tala vi vinkonu mna, heyri g rjla vi dyrnar. „Hann er a koma“ sagi g lgt. Hn sagi mr a ra mig og lta hann ekki finna a a g vri uppnmi. Dav kom til mn, tk af mr smann og sagi mr a htta a kvarta vi vini mna. g byrjai a skjlfa. g fr inn eldhs mean hann var a tala vi vinkonu mna og g vonai a hn gti ra hann.

g fkk mr kaffi, en a var mrkunum a g gti haldi bollanum. Svo heyri g a hann var a hringja fur minn. Hann var byrjaur a tala vi hann ennan heimskulega htt sem g kannaist vi: „ er geveikur eins og dttir n og gafst mr nta eiginkonu, sem g arf a eiga vi nna.“

etta kom mr ekki vart. g fann bara til me fur mnum, a urfa a hafa hyggjur af mr og krkkunum essa ntt. Mig langai a hlaupa t, en brnin voru sofandi og g vildi ekki skilja au eftir hj honum. Loksins, kallai hann mig og sagi a vinkona mn vri a hringja aftur.

Vinkona mn sagi mr a vera rlega og fyrir alla muni ekki sa hann upp ea vera neikv vi hann. Hn sagi mr a gera etta fyrir sig etta eina skipti. egar g var a hlusta hana, var hann byrjaur a toga af mr giftingarhringinn. g var hrdd, um a ef hann myndi ekki n honum af, myndi hann toga anga til hann bryti mr puttann. g ba hann um a leyfa mr a losa hringinn. Hann leyfi a og g afhenti honum hann.

g hafi fyrr um kvldi leyft kannunni, sem vi ttum sem gludr, a hlaupa um stofuna til a f hreyfingu. egar arna var komi, byrjai Dav a elta hana. Hn hljp undir sfa til a fela sig. Hann tk sfann og kastai honum upp a vegg, annig a a koma gat vegginn, svo elti hann hana fram anga til a hann ni henni.

g sagi vi vinkonu mna eins lgt og g gat: „g held a hann s a fara a kla henni.“ Hn sagi: „Andrea, ert alltof hyggjufull.“ g svarai v bara: „Vi verum a sj til.“ Hn reyndi a ra mig og segja mr a hann hlyti a fara me hana bri.

g jnkai v hlf vantru, en vonai a hn hefi rtt fyrir sr.

Hn sagi mr loksins a ba eftir v a hann raist. Hn sagi mr svo a hringja sig eftir klukkutma til a lta hana vita hvernig hefi fari. g lofai v.

egar g var bin a leggja , kom Dav blautri og blugri skyrtunni til mn. Hann horfi mig me glotti og spuri svo: „Veistu hva g var a gera?“ g sat gul. g ori ekki a hugsa um a. a var ekki tmabrt. a eina sem g var a reyna a gera, var a lta essa ntt la og ba eftir v a hann reyttist.

Dav byrjai a taka ft barnanna upp r kommunni. Hann horfi au og sagi svo vi mig: “tlar virkilega a lta brnin mn ganga essu?“ Hvers konar mir ertu?“ henti hann flk t um gluggann og tk nstu flk og fussai. Svona endurtk hann aftur og aftur, ar til honum datt eitthva anna hug.

Dav fr a leita a lyklunum a blnum. Hann hristi mig og spuri hvar eir vru. g setti upp sakleysissvip og sagist ekki vita a. g tlai ekki a lta hann f a eina sem g hefi til a komast burtu. „En ef vilt vita a Dav, g faldi sokkunum mnum.“ Hann sagi mr a fara a bera t bl svo g gti fari um morguninn. Klukkan var 3:30 a morgni og g spuri hvort a gti ekki bei til morguns. „Nei!“ skrai hann, „geru a nna og vertu fljt!“

g byrjai hgt og rlega a bera t bl, a sem g taldi a g yrfti a halda. g var a vona a hann fri fljtlega a sofa. g notai svo tkifri til a fela mig kjallaranum. g tlai ekki a svara ef hann kallai, svo hann hldi a g vri stungin af. g sat hlj bakvi kassa og reyndi a halda niri mr andanum til a heyra hva vri a gerast efri hinni.

g urfti ekki a ba lengi. g heyri a Dav datt inn herbergi sem vi hfum sofi . g vissi a dttir mn svaf ar essa ntt dnunni okkar. g fylltist vibji vegna ess a hn yrfti a anda a sr fengislykt alla nttina. Allt einu heyri g hann ryjast fram enn n og inn klsett, ar sem hann ldi og ldi svo g hlt a hann myndi kafna. Hann ruddist svo aftur rmi og san var allt hljtt.

g var undarlegu hugarstandi. g gat ekki hugsa. g st loksins upp eftir langa bi og fr t vegna ess a g tlai a finna einhverjar vsbendingar um hva hann hefi gert vi kannuna. Fljtlega s g grilla bl gtunni rkkrinu. g reyndi a rekja slina myrkrinu. Hn l t fjru sem var fyrir nean gtuna. g klngraist niur fjruna til athuga hvort g fyndi hana. s g hana. Hn l eins og tuskudr me hausinn hlf beygan. g ori ekki nr. g var svo hrdd um a sj eitthva sem g gti aldrei urrka t r minninu. g var hrdd um a tapa siferi tilfinninga minna.

g st arna myrkrinu gtunni fyrir framan hsi. a var milt kvld og a brist ekki hr hfi. Myrkri umlukti mig mean g hugsai: Hvernig lur mr, hva g a gera? Hvernig lur manneskju sem sr svona? hn a grta? Verur hn rei og hleypur hn inn til a berja hann? Hlr maur? Ea frs maur?

„Frjsa“, t af hverju? Hva gerist eiginlega? Hver er g? Hvers vegna geri g ekkert? Af hverju stend g bara hrna og hugsa: HVERNIG g a taka essu?

Hvar er hjarta mitt, Gu? Gleymdi g v einhvers staar? g er ng a g finn eitthva. g er ng a etta er fyrsta skipti sem g get sanna a g s ekki a ljga. g arf bara hringja lgregluna og bija hana a koma hinga til a taka skrslu. get g sanna a g hafi ekki logi essu.

Af hverju arf g snnun? Vegna ess a g er farin a efast um mnar eigin tilfinningar. Vegna ess a g er bara geveik. Vegna ess a g er bara a ykjast. g arf anna flk til a segja mr hvernig mr lur. g veit ekki hvernig mr lur sjlfri. g veit ekki hvort g hef rtt fyrir mr.

g fr inn til a hringja lgregluna. g hringdi og sagi eim fr nttinni. eir spuru hvort hann vri sofnaur og g svarai jtandi. „Jja, getur etta bei til morguns.“ „En geti i ekki komi og athuga hvort g s a segja sannleikann um kannuna?“ spuri g. „a er arfi, vi getum gert a morgun“ svruu eir.

eir komu aldrei og eir geru aldrei neitt essu mli, nema kalla hann vital og hann laug v a vi hefum bi kvei a lga henni, vegna ess a krakkarnir vru a fara illa me hana.

eir tru sgu Davs. g var svo heimsk a halda a ein kanna gti sanna a hann vri ofbeldismaur. Kannski tlai hann a elda hana matinn, hver veit. Jja, gleymi v bara. g tla bara a reyna a sofna ...

Daginn eftir …

Dttir mn vakti mig tveimur klukkutmum seinna ...

egar g kom inn eldhs var Dav ar me vinnuflaga snum. Hann tti a vinna ennan dag og ba til brkaupstertu. trlegt hva hann gat alltaf mtt vinnuna eftir fyller. Hann var a hita kaffi ur en hann fri. g fkk mr bolla en talai ekkert vi hann og fr inn stofuna me kaffi.

g var bara a ba eftir v a hann fri svo g gti teki dti okkar og fari.

egar Dav skellti tidyrahurinni, fr g og klddi krakkana ft og dreif au t bl og tk svo kommuna me mr. „Hvert erum vi a fara mamma?“ spuru krakkarnir. Vi tlum a fara a heimskja afa og mmu“ svarai g. „Vei“ heyri g fyrir aftan mig blnum.

g kom vi bensnstinni og fyllti blinn, keypti karton af sgarettum, tveggja ltra peps og rj prins pl nesti. g vissi a g yri peningalaus nstu dagana og a var um a gera a nta sr tkifri. g skrifai etta allt reikninginn hans Dav og keyri af sta. g tlai a koma vi hj Tryggva brur mnum leiinni. gti g teki psu og fengi sm hughreystingu, leiinni.

Fair minn vissi af v a g vri leiinni og vi vorum sambandi allan tmann. egar g kom til brur mns, sagi hann vi mig: „ arft a fara a hugsa Andrea. arft lka a fara a framkvma.“ etta er ori stanslaust. g samykkti a og g vissi a g var ekkert bin a hugsa. g hafi bara lti tilfinningarnar stjrna mr.

Brir minn sagi mr a g yrfti a fara a hugsa um velfer barna minna og sjlfs mns. Hann sagi a g yrfti a koma okkur t r essu. g sagi honum a a vri einmitt a sem g vri a fara a gera. „J, en ert bin a segja a svo oft a a eru allir httir a tra r.“ g sagi honum a g yrfti bara a sna honum fram a. g gti ekkert sannfrt neinn lengur um hva g myndi gera. g hafi alltaf sagt a etta vri sasta sinn en samt alltaf fari til baka.

a trir mr enginn fyrr en eir f snnun. a urfa allir a f snnun, ef eir eiga a geta treyst. Alveg eins og me mig. a vilja allir snnun til a geta tra flk, tra hfileika flks, sannleikann og trna sjlfa. a er bara hgt a sna fram a verki, ekki orum. Or eru aeins a sem lest bkum og bkin getur innihaldi lygi alveg eins og hugurinn. Hvernig getum vi tra ef vi getum ekki tra orinu?

a verur a vera augljst. Alveg eins og g hef alltaf sagt. g ver a sj a greinilega.

egar g fr fr brur mnum, l lei mn til Reykjavkur. g vildi koma vi hj foreldrum mnum ar sem Erla vinkona mn var bin a vera sambandi vi au alla nttina. au biu eftir mr til a fullvissa sig um a vi vrum hult. g staldrai vi hj eim rtt ur en lei mn l Kvennaathvarfi. g tlai a fara anga til a greia r essum erfileikum. g vissi ekki hva bii mn ar. g vissi ekki hvort g yri loku inni einhvern tma, en g urfti a taka httuna. g urfti hjlp a halda til a n mr t r essu.


Sasta frsla | Nsta frsla

Bta vi athugasemd

Nausynlegt er a skr sig inn til a setja inn athugasemd.

Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband